Kijk in het dagboek van Engelandvaarder Daniël de Moulin

Voor het verhaal over mijn “Verzetsoma” Ellis Brandon, ging ik naar het Nationaal Archief in Den Haag. Ik was op zoek naar een stokoud papiertje: het verhoor dat is opgetekend toen mijn oma in de oorlog uit bezet gebied ontsnapte en na acht maanden reizen in Londen aankwam.

Lees verder

getagged , , ,

Ja, ik wil rollende ...

Ja, ik wil. Ik wil rollende keukens, een silent disco, oestermeisjes en hooibalen op mijn bruiloft. Een beetje bruidspaar organiseert een...

Wil je Adele of Bach? Reportage piano’s op stations Oct14

Wil je Adele of Bach...

Op Amsterdam CS staat sinds een jaar een vleugel. Volgende maand krijgt het tiende station in Nederland een piano. Wie zitten er achter de toetsen, wat spelen ze en hoe reageert het publiek? Bij ‘All of me’ zingt iedereen...

Langs de snelweg aut...

Sinds deze zomer verschijnt in NRC een reeks ongewone Marktplaatsverhalen. Dit is aflevering 6. EEN VOLKSWAGEN TRANSPORTER IN DE KLEUR ELEGANCE-GROEN ‘Gevraagd: Volkswagenbankje ruilen voor stoel’ kopt de advertentie. Er staan foto’s bij en een uitgebreide omschrijving van het type auto...

Beveiligd: Marktplaatsverhalen | Aflevering 6: Je moeder te koop aanbieden

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

getagged , , ,

Beveiligd: Marktplaatsverhalen | Aflevering 5: Zes eetkamerstoelen verkopen aan je droomman

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

getagged , ,

Marktplaatsverhalen | Aflevering 4: Een tandemfiets voor twee tortelduifjes

Zes vrienden zoeken een origineel huwelijkscadeau voor de zevende vriend in de groep. Het idee is een tandemfiets, maar het budget blijkt niet genoeg. Mike Beke (31):

“Iedere keer als iemand in onze vriendengroep gaat trouwen, klussen wij een origineel cadeau in elkaar. Zo hebben we al eens een houten tuinbankje beschilderd en er allerlei tekeningen en teksten opgeschreven die sloegen op het bruidspaar. Afgelopen zomer wilden we een tandemfiets geven, maar die dingen bleken best duur te zijn: alle tweedehandsjes waren ver boven ons budget. We deden lukraak wat biedingen, maar niemand hapte. Toen besloten we het over een andere boeg te gooien: een van ons schreef een sprankelende mail met ons plan. ‘Verkoop uw tandem aan ons en hij zal een geweldig nieuw leven krijgen. We gaan hem versieren met bloemen, slingers, een goedgevulde picknickmand en een sliert blikjes aan het spatbord want het wordt ons cadeau voor een pasgetrouwd stel. Het kersverse echtpaar krijgt de versierde tandem en een fietsroute die ze samen moeten afleggen, onderweg is er tijd voor een lekkere lunch aan het water.’ Een van de verkopers reageerde meteen; aan zoiets vrolijks wilde hij zeker meewerken, zei hij, en hij verkocht de tandem voor een derde van de vraagprijs! We moesten alleen beloven dat we naderhand foto’s van de versierde fiets en het bruidspaar zouden sturen.”

 

Tandemfiets

 

 

 

getagged , , ,

Marktplaatverhalen | Aflevering 3: Je koopt een concertkaart en vonk slaat over in de deuropening

Line Bendiksen (23, reisagent) werd hoteldebotel op de jongen van wie ze een festivalticket kocht.

“Oorspronkelijk kom ik uit Noorwegen, maar ik woon nu drie jaar in Amsterdam. Vorig jaar zomer ging ik met een vriendin naar Loveland Festival. Dat was te gek dus toen er in september een wintereditie bleek te zijn tijdens Amsterdam Dance Event wilden we daarheen. Eén probleempje: het was uitverkocht. Mijn vriendin had wel een kaartje bemachtigd en zei: ‘Kijk even op Marktplaats’. Ik zag een hele pagina met advertenties en pikte er totaal willekeurig eentje uit. Even later sms’te de jongen dat ik het kaartje mocht ophalen. Hij woonde op de vierde verdieping, maar kwam naar de deur beneden. Toen ik hem zag kreeg ik meteen een fijn gevoel, hij had een good vibe over zich. Ik deed er alles aan om het gesprek zo lang mogelijk gaande te houden, maar het was toch een beetje ongemakkelijk in de deuropening. Dus ik betaalde en ging ervandoor. Op Loveland heb ik hem niet gezien. Na het feest stuurde ik hem een berichtje met de vraag of hij een leuke avond had gehad. Toen belde hij meteen en vroeg of ik een drankje met hem wilde drinken. Die eerste date was superleuk, we zoenden en ik veranderde zijn naam in mijn telefoon van “ADE ticket jongen” naar “boyfriend”. We houden van dezelfde muziek en hij heeft een hart van goud, echt een betrouwbare vent.

Toch zijn we pasgeleden, na een jaar relatie, uit elkaar gegaan. Ik blijf voorlopig in Amsterdam wonen, want ook al ben ik niet meer verliefd op mijn ticketjongen, ‘I fell in love with Adam’.”

 

XTRA-KUNST EN CULTUUR-TOEGANGSKAARTEN

 

getagged ,

Marktplaatsverhalen | Aflevering 2: Een handgeschreven brief als bedankje

Jordi van der Meer verkocht zijn oude snorscooter en kreeg er een handgeschreven brief voor terug.

“In 2008 zette ik mijn oude snorscooter te koop, een leuk ding, maar hij reed niet harder dan 30 kilometer per uur. Een stel van rond de 65 jaar reageerde op de advertentie: ze wilden komen kijken. Ik woonde toen nog in Emmen en op een zondag kwamen zij vanuit Rotterdam met het openbaar vervoer naar mij. Mijn oude barrel bleek precies wat ze zichten. Ze wilden de scooter kopen en er dezelfde middag nog op naar huis rijden, een tochtje van zo’n 250 kilometer. Ik kon op zondag geen vrijwaringsbewijs krijgen en zij wilden het bedrag met een ouderwetse bankoverschrijving overmaken, dus de hele deal ging op goed vertrouwen. De vrouw stapte bij haar man achterop en ik zwaaide ze uit. Het was fantastisch om die twee samen te zien wegrijden op mijn oude brommer. Ongeveer twee weken later kreeg ik een handgeschreven brief waarin het stel me bedankte voor de mooie reis; het was niet gelukt om in één dag terug te rijden naar Rotterdam, dus ze waren halverwege in de buurt van Utrecht gaan overnachten. Ze vonden het een geweldig avontuur.”

Dit is niet de scooter uit het verhaal.

Dit is niet de scooter uit het verhaal.

 

 

 

getagged , , ,

Marktplaatsverhalen | Aflevering 1: Verliefd op de man die je hondje wil kopen

Anita Paulus (35, moeder van vier kinderen) zette haar Doodle-hondje op Marktplaats en is nu 3,5 jaar samen met Mike Cullens (45), de man die haar hond wilde kopen.

“In mei 2011 bood ik mijn puppy te koop aan op Marktplaats. Mijn ex was toen net bij me weg en met vier kinderen had ik helaas geen tijd om voor het beestje te zorgen. Dezelfde dag belde Mike, hij had interesse in de Doodle en kwam die avond meteen langs om naar het hondje te komen kijken. Toen ik hem zag, dacht ik: die is best wel leuk. Na de eerste ontmoeting voor de Doodle is hij nog een paar keer langs geweest, maar ik besloot dat ik de Doodle toch niet kon wegdoen. Toch hebben wij contact gehouden. Hij vroeg mij mee naar een talentenjacht in Zevenbergen en toen ik hem daar voor het eerst hoorde zingen, ‘Mag ik met je mee’ van Wolter Kroes, kreeg ik kippenvel. Omdat ik net uit mijn vorige relatie kwam, stelde ik me afwachtend op. Als hij me echt leuk vindt, wacht hij wel, dacht ik. De Doodle is uiteindelijk naar een ander gezin gegaan, want Mike had inmiddels een ander hondje gevonden. We zijn nog een paar keer uit geweest en ondertussen werd mijn gevoel voor hem steeds sterker. Hij was mijn steun en toeverlaat en hielp mij door een moeilijke periode heen. In oktober zoenden we voor het eerst en sindsdien hebben we een relatie. Dat is nu ruim drie jaar geleden. Het gaat met ups en downs, maar we zijn nog steeds bij elkaar. We maken nu plannen om samen een nieuw leven te beginnen in een andere stad, met Mike, zijn dochter (14) en mijn vier kinderen (12, 7, 5 en 3). Waarschijnlijk komt er dan ook een nieuw hondje.”

 

Verkocht op Marktplaats - VK magazine [29nov14] p2

getagged , ,

Liefde in tijden van Marktplaats

Vriendin Tara stuurde jaren geleden een interessant mailtje door. Ze had een paar oude pumps van haar moeder op Marktplaats gezet en kreeg reactie van ‘Geert uit Boxtel’. Geert had een bijzondere passie:

Ha Tara,

Geert hier. Ik zag je advertentie op Marktplaats en heb interesse
in je schoenen. Heb je ze nog in de aanbieding? En hoe vaak heb je ze gedragen?
Groet,

Geert uit Boxtel

Ha Geert,

Dank voor je interesse in mijn pumps. Ik heb ze zeker nog in de verkoop. Heb ze niet vaak gedragen, een paar keer naar mijn werk, maar nooit met uitgaan of zo. Ze zien er nog steengoed uit. Wil je een bod doen?

Groet,

Tara

Hé Tara!!!

Ik ben altijd op zoek naar dit soort schoenen. Als je er behoorlijk zweetvoeten in hebt gehad en ze recent nog hebt gedragen of ze nog wil dragen voor de verkoop, ben ik bereid je er minimaal 20 euro voor te betalen. Ik hoor heel graag van je.

Groetjes,

Geert

Lees verder

getagged , ,

Top-8 raarste tijdschriftentitels

Gisteren meldde huizenverhuursite Airbnb dat het deze week de eerste editie van zijn offline magazine lanceert, onder de naam Pineapple. Volgens een woordvoeder van Airbnb is voor deze naam gekozen omdat “de ananas symbool staat voor gastvrijheid, openheid en vriendschap”, waarden die volgens het bedrijf passen bij de gedachte achter Airbnb (Airbed and breakfast).

De woordvoerder licht verder toe: “Toen de ananas nog een zeldzame vrucht was, werd deze door hosts aan hun gasten gegeven als een teken van wederzijds respect en avontuur.”

Daar is dus over nagedacht. Maar het blijft een opvallende titel voor het blad van een platform waar particulieren hun huis verhuren of het appartement van een local kunnen huren. Wij vonden het een mooie aanleiding om eens een lijstje te maken van de 8 vreemdste tijdschriftentitels.

1. Girls and Corpses

Girls and Corpses is precies wat je van de titel verwacht: een blad vol foto’s van knappe vrouwen met dode dingen. Lijken. Bijvoorbeeld een guitig kijkend blond meisje in een golfpakje met achter haar een lijk, klaar om haar te assisteren bij de afzwaai. Ernaast de kop: “Golf corpse“.

Uitgever en “deaditor-in-chief” Robert Rhine zegt: “Het maakt niet uit waarmee je een mooi meisje laat poseren, het verkoopt toch wel.”

Hij kwam op het idee omdat hij zelf houdt van twee dingen in het leven: knappe vrouwen en rottende lijken. Dus hij dacht: waarom breng ik deze twee zaken niet samen? Girls and Corpses begon als een parodie op Maxim en andere blootbladen. Maar behalve de zombie-poppen schijnt alles in dit blad echt te zijn. Er staan verhalen in over celebrity deaths, begrafenissen, mummies, gevangenen op death row en natuurlijk horrorfilms.

Girls-and-Corpses-3

2. No Tofu

Klinkt als een tijdschrift gemaakt door een stel hamburgerfreaks die voor goed willen afrekenen met veganisten, de Voedselzandloper en andere superfoodtrends. In werkelijkheid gaat No Tofu magazine – voor het eerst uitgegeven in Londen in 2007 maar inmiddels ook verkrijgbaar in de Verenigde Staten – over kunst, mode, film en muziek.

No-Tofu-250x300

 

Lees verder

getagged , , , , , , , ,

‘Slaapt u liever onder een laken of een duvet?’

In het chique Hotel De L’Europe in Amsterdam schijnen ze gasten vooraf te bellen met de vraag: “Wilt u slapen onder een laken of een duvet?” Voor degenen die ook niet zo lekker in de vijfsterrenhoteltermen zitten: een duvet is een chique woord voor dekbed, dons of deken. Het is net zoiets als de huishoudster een interieurverzorgster noemen, logeerkamer versus gastenverblijf of zeggen dat je even een “sanitaire stop” gaat maken in plaats van dat je naar de wc gaat.

Ik hou er niet zo van om de dingen moeilijker te maken dan ze zijn, maar daar gaat dit verhaal niet over. Het gaat om de dekbedvraag op zich: ik kan me niet voorstellen dat je daarmee lastig gevallen wilt worden.

Maar bij De L’Europe vinden ze dit onderscheidend. Ik las ook dat de portier in het kader daarvan bij aankomst de namen op de koffers van de gasten checkt en die via een oortje doorgeeft aan de receptie. “Dan worden ze aan de balie direct herkend, dat vinden mensen fijn”, zegt de directeur in het artikel. Er schijnen 28 vijfsterrenhotels te zijn in Nederland, 15 daarvan staan in Amsterdam. Er is dus concurrentie. En zo wil De L’Europe zich dus onderscheiden van de rest.

Misschien is dit de reden dat ik geen vijfsterren-material ben. Als ik met vakantie ga, wil ik van tevoren zo min mogelijk weten van het hotel. Natuurlijk kijk ik op internet of de kamer er tropisch uitziet en of eieren en croissants onderdeel van het ontbijtbuffet zijn, maar ik wil niet weten of er straks een laken ligt of een dons, of de wc-bril is voorverwarmd (het gebeurde in Japan en was een hele nieuwe sensatie!) en hoeveel kanalen de televisie heeft. Ik wil verrast worden, op avontuur, misschien beland ik wel in een waterbed, eindelijk een keer.

Maar bovenal wil ik bij aankomst niet al bij mijn naam worden genoemd. Op vakantie wil ik anoniem zijn. Voor mij zou het beter werken als de portier me zou negeren. Misschien is dat iets waarover ze me van tevoren kunnen bellen: “Wilt u het undercoverpakket?”

En voor de mensen die onder een duvet willen liggen en sanitaire stops maken is er dan het sterallurepakket. Dat is pas onderscheidend.

dons

 

getagged , ,